Teoretyk analizy systemów K. Boulding, rozpatrując hierarchiczne poziomy (szczeble) rozwoju rzeczywistości, wyróżnia osiem typów (klas) systemów, szeregując je w kolejności od systemów statycznych (kamień, kryształ), poprzez proste mechanizmy (zegar), „maszyny" cybernetyczne (termostat, serwomechanizm, homeostat) do komórek, w których następuje oddzielenie życia organicznego od materii nieożywionej i dalej - przez rośliny i organizmy zwierzęce do organizmu człowieka i społeczności ludzkich (systemów społeczno-kulturowych) .
Nauce klasycznej wystarczała mniej rozwinięta, trzystopniowa typologia rozwoju rzeczywistości, obejmująca przyrodę nieożywioną, przyrodę żywą i społeczeństwo ludzkie . Taki trójpodział i nas zadowoli , z tym jednak, że wobec trudności w wytyczeniu granicy oddzielającej to, co żyje, od tego, co nieożywione, bezpieczniej będzie posługiwać się nazewnictwem przyjętym przez E. Laszlo, który mówi o trzech poziomach rzeczywistości: podorganicznym, organicznym i nadorganicznym. Kryterium wyróżnienia stanowi tu nie tyle odmienność substancji czy istoty systemów (zaliczanych do poszczególnych poziomów rozwoju rzeczywistości, ile sposób ich zorganizowania, w szczególności typ wzajemnych oddziaływań, „środek" łączności (komunikacji) między elementami tych systemów.
Bank ING Kredyt | Ławki wielofunkcyjne | Wc dla niepełnosprawnych
|