temu, że w socjalizmie osiągnięta zostanie nowa, wyższa wydajność pracy. Nowy system pokazuje swoją wyższość przez to, że stwarza warunki do szybszego wzrostu wydajności pracy.
Lenin podkreślał, że konieczną przesłanką wzrostu wydajności pracy jest industrializacja. System socjalistyczny, według niego, musi być systemem przemysłowym, ponieważ tylko to zapewnia wzrost wydajności pracy. Dlatego Lenin już w 1922 roku wysuwa koncepcję industrializacji Związku Radzieckiego, opartej na rozwoju najnowocześniejszych gałęzi przemysłu, industrializacji opartej na elektryfikacji gospodarki narodowej, na rozwoju przemysłu maszynowego i chemicznego. Musi ona, jego zdaniem, łączyć się z rozwojem rolnictwa i z odpowiednim rozwojem produkcji artykułów konsumpcyjnych pochodzenia przemysłowego.
Istotnym elementem wzrostu wydajności pracy są problemy postępu technicznego. Znamy wiele. uwag Lenina o znaczeniu elektryfikacji gospodarki narodowej dla realizacji postępu technicznego. Wskaźnikiem wzrostu gospodarczego jest dla niego wzrost konsumpcji energii elektrycznej. Ciekawe są także sugestie Lenina o konieczności rachunku ekonomicznego postępu technicznego. Zwraca on uwagę, że trzeba dokonywać ekonomicznego rachunku efektywności postępu technicznego, opartego na porównaniu o ile elektryfikacja obniża koszty produkcji, w jaki sposób zwalnia pewne zasoby, które będą mogły być wykorzystane dla innych celów.
| |
|